Hondenslee

Een heerlijke nacht gehad hiero. Eric is er wel een aantal keren uit geweest om te checken of de sauna Écht was uitgezet. 't Duurt even voordat ie is afgekoeld. ( Ik zou bijna zeggen; zinloos, want morgen gaat ie toch weer aan)   Vanmorgen toen de wekker ging was het nog stikdonker; ff wennen zeg maar. Maar gezellig samen aan t ontbijt en uiteindelijk toch nog even haasten om in onze bus te komen om op tijd bij de hondensleeën te arriveren. 

De hoofdweg is prima te doen en de weg naar boven richting het meer was ondanks de steenslag spekglad. Magisch leek het toen we aankwamen: een zonnetje floepte net boven de bergen uit en de rij sleden met behoorlijk enthousiaste honden stonden ons al op te wachten. Wat een geblaf en gepiep. Normaliter vind ik dat van voornamelijk kleine hondjes; altijd oorverdovende herrie, vooral oren voor de sier en denken dat ze een Mastiff zijn. Hun baasjes doen ook vaak alsof ze van crêpepapier zijn gemaakt . En dan met een hoog stemmetje: " Ach, poepie ja..  zo'n grote hond, eng heh....kom ik til je even op"....  Onze hond ( bobtail) was vroeger als de dood voor die kleine keffers. Nu was ze sowieso een beetje " te goed voor deze wereld". Onze kinderen hebben bijvoorbeeld leren staan aan onze hond.( Je leest het al, onze hond was eigenlijk ons eerste kind.) Lekker veel haar en grijpen maar. Ze bleef dan geduldig staan en af en toe keek ze om of ze al kon doorlopen.

En ik durfde er geld op te zetten dat als een inbreker ons zou bezoeken,  onze hond vrolijk zou meehelpen onze spullen in zijn auto te krijgen. 

Ruth en Quentin waren direct aan het aaien geslagen en dat deed me denken aan de wintersport in Tsjechië toen Ruth nog maar 4 jaar oud was en met een "Lassiehond" speelde.  Vol van, ja, van wat eigenlijk? Zag ik na een afdaling, dat ze alleen was gelaten door haar ski-juf.  Op de vraag waar haar klas was gebleven antwoordde ze: "Ze zijn met de lift naar boven en dat wilde ik niet"..... Dusss 😱.

Het gekke is dat zodra iedereen geïnstrueerd is en de honden mogen rennen, ze geen blaf meer laten horen.  Mijn gezin had besloten dat ik vooral ín de slee moest gaan liggen, want oom Peter was van de slee gevallen op een vakantie en stel je voor dat mij dat zou gebeuren. Dus nestelde ik me lekker op n vachtje in de slee. Als ik eerlijk ben was dat ook niet zonder gevaar: door het bos zaten behoorlijke bulten en maakte de slee dusdanige klappen dat het een wonder is dat er niet 1 van beide kunstheupen uit de kom is gevlogen. Maar Eric was een prima piloot, evenals Ruth.

Volgens mij durf ik ook best morgen te gaan snowboarden, maar daarover heb ik nog niks genoemd hiero, lijkt me beter.

De sauna staat alweer in de cooling-down. Het vuur in de vuurkorf buiten smeult nog na en Puck is een lekkere maaltijd aan het bereiden. Straks nog een paar spelletjes doen: helemaal in de gloria ikke🥰.

Truskus voor later

Gea